Elke foute beslissing is leergeld

Jan: Goeiemorgen Liesbet, goeiemorgen Katleen.

Katleen: Goeiemorgen, dag Jan. Live deze keer, want we spreken elkaar al aan de telefoon of via mail, maar deze keer live.

Jan: Voilà. Hoe gaat het met jou, Katleen?

Katleen: Ja, goed. De mensen zeggen altijd goed, maar als ondernemer heb je altijd wel wat issues. Vanmorgen heb ik ook weer wat issues moeten oplossen. Ondernemen is voor mij zaken oplossen, denk ik.

Jan: Voilà. Ik zeg altijd: als ondernemer heb je één zekerheid, en dat is elke dag de onzekerheid. Katleen, veel luisteraars en kijkers zullen jou nog niet kennen. Kun je jezelf eens in enkele zinnen voorstellen?

Katleen: Van opleiding ben ik apotheker. Ik heb drie grote fases in mijn leven gehad: acht jaar apotheek, tien jaar farma-industrie, en dan ben ik mijn eigen zaak begonnen, CosMENtis. Dat is eigenlijk alles wat te maken heeft met huidverzorging en huidverbetering voor mannen.

Jan: Oké. En wist jij van jongs af aan al dat je apotheker ging worden?

Katleen: Nee, niet echt. Ik ben een heel sociaal iemand en ik wilde altijd een winkeltje. Mijn papa zei: je gaat toch wel iets moeten studeren. Dus ik dacht: wat is er een winkel waarvoor ik toch kan studeren? Een apotheek. Dat mocht je natuurlijk niet zo zeggen, dat is een officina. Maar voor mij was dat de ideale combinatie: een apotheek was een winkel, maar ik moest er wel vijf jaar voor studeren. Ik heb er weinig over nagedacht. We komen nog uit de generatie waar dat allemaal niet zo bepaald werd.

Jan: En ben je dan vrijwel direct je eigen apotheek gestart?

Katleen: Nee. Ik ben afgestudeerd en kreeg direct de verantwoordelijkheid over een apotheek die niet van mij was. Die heb ik gerund alsof het mijn eigen apotheek was. Destijds was het heel moeilijk om een eigen apotheek te hebben. Ik heb veel aanvragen ingediend en een apotheek overnemen was schandalig duur, dat kon ik op dat moment niet betalen. Het is uiteindelijk zo gelopen dat ik nooit een eigen apotheek heb gehad. Achteraf bekeken denk ik: goed dat dat niet gebeurd is. Ik heb zoveel andere dingen kunnen doen en mijn wereld is zo groot geworden. Anders was ik misschien altijd in die kleine omgeving van de apotheek gebleven.

Jan: Hoe lang heb je daar uiteindelijk gewerkt?

Katleen: Acht jaar, en dan ben ik naar de farma-industrie gegaan, waar ik ook heel veel geleerd heb. Dat was al moeilijk, want een apotheker hoorde niet in de sales. Ik moest de dossiers doen, en dat wilde ik niet. Ik wilde sales doen, met mensen in contact komen. Ik ben daar tien jaar gebleven, begonnen in de sales en uiteindelijk doorgegroeid tot business unit manager, met een hele divisie salesmensen onder mij. Ik heb er zeven fusies meegemaakt. Dat is echt moordend. Na de zevende fusie heb ik gezegd: hier stopt het, ik begin voor mezelf. Ik dacht dat ik uit de rat race stapte, maar ik ben van de ene rat race in de andere gegaan.

Liesbet: En hoe ben je dan bij een cosmeticalijn voor mannen gekomen?

Katleen: Daarvoor ga ik terug naar de apotheek. Af en toe kwamen daar mannen met problemen ter hoogte van de baard, wat eczeem of jeuk, en die vroegen naar producten. Die waren er eigenlijk niet. Het waren allemaal vrouwenproducten of afgeleiden met een bloemetje op, en ik voelde me altijd schuldig om die mee te geven. Ook vrienden stelden mij daar regelmatig vragen over. Ik dacht: er moet toch iemand zijn die onderzoek heeft gedaan naar de mannenhuid? Want die is totaal verschillend van een vrouwenhuid. Mannen hebben een baard, een andere zuurtegraad, grotere poriën, en het testosteron geeft andere huideigenschappen. Zo ben ik wereldwijd op zoek gegaan naar mensen die daar onderzoek naar gedaan hadden, en zo is de journey gestart.

Katleen: Ik spreek hier over meer dan twintig jaar geleden, dat was avant la lettre. Iedereen verklaarde mij zot: welke man gaat er nu een potje smeren? Nu is dat een beetje common geworden, maar toen niet. Ik ben daar echt pionier geweest. Als ik je vertel dat ik zeven maanden heb rondgereden met iets heel vernieuwends en geen enkel potje heb verkocht, dan vraagt dat wel doorzettingsvermogen. Maar ik bleef erin geloven, en je ziet het: vijfentwintig jaar later ben ik er nog.

Jan: Je hebt een eigen merk in de markt gezet. Neem ons eens mee: hoe begin je eraan om een eigen merk te starten?

Katleen: Ik ben wereldwijd op zoek gegaan en kwam terecht bij een bedrijf in Canada. Ik ben ernaartoe gevlogen en we hebben lange gesprekken gehad. Europa en Canada hebben andere regels en wetgeving, dus ik heb gezegd: ik wil jullie onderzoek en jullie merk ondersteunen om het in Europa op de markt te brengen, mits alle aanpassingen. Dat heb ik jaren gedaan. Zelf research en development doen kost heel wat geld, dus doordat ik met die mensen in Canada kon samenwerken, had ik niet zoveel geld nodig. Ondertussen ben ik ook begonnen met mijn eigen scheerlijn voor mannen met huidproblemen, want ik hoorde van dermatologen dat veel mannen op termijn problemen krijgen. Dat doe ik niet alleen: ik werk met safety assessors, labo's en andere mensen. Dat liep allemaal simultaan.

Katleen: Na corona is er iets gebeurd waardoor mijn hele businessmodel als een kaartenhuisje in elkaar is gevallen. De twee mensen die dat bedrijf in Canada runden, zijn na corona overleden. Ik had geen producten meer om aan mijn klanten te leveren. Alles waarvoor ik op dat moment achttien jaar gewerkt had, viel gewoon in het water. Ik had niets meer behalve mijn eigen research en development, en er kwam geen geld meer binnen. Lang verhaal kort: ik heb dat allemaal overleefd, met heel veel doorzetting.

Jan: Heb je toen overwogen om te stoppen?

Katleen: Ik heb dat overwogen, laten we het zo zeggen. Toen het gebeurd is, heb ik bijna een week verlamd in mijn bed gelegen. Wat nu? Mijn bedrijf was er niet meer, mijn klanten konden niet meer beleverd worden. De eerste stap was mijn klanten verwittigen, en dat was verschrikkelijk moeilijk, want die zaten daar natuurlijk niet op te wachten. Na die week heb ik tegen mezelf gezegd: Katleen, wat ga je doen? In je bed blijven liggen, of opstaan, naar de bank gaan, overbruggingskredieten vragen en zien dat je het op een of andere manier terug opbouwt? Ik heb voor het tweede gekozen. Dat was een gigantisch moeilijke weg, maar we hebben het overleefd en de banken netjes kunnen terugbetalen. Geloof mij, dat is een van de zwaarste periodes in mijn leven geweest. Je bent daar niet tegen verzekerd. Mijn boekhouder zei: wat jij meemaakt, heb ik in mijn hele leven nog niet meegemaakt. Het hele systeem lag plat.

Jan: Zijn er dingen die je sindsdien anders aanpakt, om zo'n scenario te vermijden? Het is wel een heel extreem scenario.

Katleen: Absoluut. Ik heb mijn eigen lijn, met mijn eigen producties en mijn eigen patenten, maar ik leg geen eieren meer in dezelfde mand. Ik verdeel ook producten van andere bedrijven, bijvoorbeeld voedingssupplementen met collageen en hyaluron, en ecologisch wegwerpmateriaal dat mijn schoonheidsinstituten nodig hebben. Daar krijg ik een commissie op, omdat ik het bij mijn eigen klanten breng. Dat heb ik echt geleerd: doe dit nooit meer, zorg dat je diversifieert.

Katleen: Je kunt je niet voorstellen wat dat allemaal met zich meebrengt. Ik heb in die periode 24 op 7 gewerkt. Ik ben zelfs terug vervangingen gaan doen in de apotheek: apothekers die ziek zijn of op vakantie gaan, en dan neem je hun apotheek volledig over. Uurtje factuurtje, om terug geld te hebben. In de week deed ik vervangingen, wat gigantisch vermoeiend was, want je komt altijd in een apotheek terecht die je niet kent. In de weekends werkte ik aan mijn eigen producties. Gelukkig was ik toen nog jonger. Als ik daar nu aan terugdenk: de mens heeft veel veerkracht, maar ik denk niet dat ik diezelfde veerkracht vandaag nog zou kunnen opbrengen.

Jan: Laten we even teruggaan naar het op de markt brengen van zo'n cosmeticaproduct. Hoe leidt onderzoek naar een verkoop? Is dat letterlijk met een paar testpotjes de apothekers aflopen?

Katleen: Ik verkoop niet in de apotheek. Mijn producten worden verkocht bij dermatologen, chirurgen, de betere schoonheidssalons en wellnesscentra. Dat is een bewuste keuze. De apotheek was gemakkelijker geweest, maar de producten vragen wat uitleg, en daar hebben ze in de salons meer tijd voor dan de apotheker zelf.

Katleen: Wat houdt het in? Eerst stel je een formule samen op papier. Dan moet je die laten testen en kleine testbatches laten maken. Die worden in warmte en in koude gezet, er worden bacteriën op losgelaten, alles wordt getest. Het kan zijn dat het na die testfase niet oké is, of dat het in grotere hoeveelheden schift. Als je product getest is en je kunt in bulk afvullen, moet je verpakkingen zoeken, flacons, drukwerk, marketing. En dan weet je nog altijd niet of het verkoopt. Elke verpakking moet ook getest worden met het product erin, en dat vraagt nog eens zes maanden: komen er geen bacteriën of kiemen in, is er geen interactie tussen de werkzame bestanddelen en de flacon? Het is testen, testen, testen. En dossiers, dossiers, dossiers: het productinformatiedossier, het cosmetologisch dossier, alle controledossiers. Een safety assessor van buitenaf moet nakijken dat alles veilig is.

Katleen: Het is een beetje chauvinistisch, maar ik geef altijd de boodschap mee: koop Belgisch. Belgische producten zijn op alle mogelijke manieren gecontroleerd. In het buitenland weten ze dat, en ze kopen soms gemakkelijker Belgische producten dan wij Belgen zelf. Van de formule die ik bedenk tot het eindproduct gaat er twee tot vijf jaar over, afhankelijk van de problemen die je onderweg tegenkomt. Neem mijn scheercrème. Die mag ook gebruikt worden door mensen met eczeem en psoriasis en bevat geen sodium lauryl sulfaat, maar je hebt natuurlijk iets nodig om te schuimen. Ik gebruik daar derivaten van kokosolie voor, maar in het begin waren die hoeveelheden niet goed in verhouding. Verschillende barbiers hebben het getest en zeiden dat het een fantastisch product was, maar dat het niet genoeg schuimde. Dan moet je daar weer aan prutsen. Veel mensen denken dat het gewoon een potje is, maar er zit heel wat meer achter. En dan moet je nog de marketing en de social media doen. Soms denk ik: eigenlijk doe ik met mezelf en mijn freelancers wat L'Oréal met tienduizend man doet.

Jan: En dan kiest Katleen nog voor mannencosmetica, waar veel marketeers waarschijnlijk van zeiden: weet je wel waar je aan begint? Bestond die markt al toen je begon, of komt ze nu pas echt op gang omdat we in een selfiewereld leven?

Katleen: Ik was toen pionier. Iedereen verklaarde mij gek. Geen enkele marketeer kon dit vermarkten, en daar heb ik veel problemen mee gehad. Het was heel moeilijk om te verwoorden, want mannen reageren heel anders. Mannen lezen geen reclame. Bij vrouwen moet het een hele routine zijn. Bij mannen: keep it simple. Eén potje naast de tandenborstel is meer dan genoeg. Ik probeer dus volgens het KISS-principe te werken, maar dat betekent dat alles in die ene dagverzorging moet zitten: bescherming tegen huidkanker, hydratatie, niet vet, en een beetje de huidveroudering vertragen. Dat maakt het moeilijk.

Katleen: Heel veel mensen hebben me in het begin gezegd: Katleen, stop daarmee, want je verliest al je have en houd. Gelukkig had ik nog een buffer. Ik had goed mijn boterham verdiend in de farma-industrie, dat zeg ik er eerlijk bij. Maar die buffer is er volledig doorgegaan. Iemand die dat niet heeft, gaat eraan onderdoor. Toen was het pionierschap. Nu krijg ik veel concurrentie, want laat ons eerlijk zijn: met de selfies hechten mannen meer belang aan hun huid, hun voorkomen en hun zelfvertrouwen. Elk gerenommeerd merk komt met een mannenlijn op de markt. Bij sommige moet ik eerlijk gezegd glimlachen, want het zijn gewoon de vrouwenproducten in een ander potje met een andere geur. Dat is niet aangepast aan de mannenhuid, en dan stoppen die mannen, omdat ze blinken als een spiegel. In het begin was het moeilijk omdat ik pionier was. Nu is het moeilijk omdat grote merken met veel meer marketingbudget gigantisch veel geld tegen hun mannenlijn gooien. Ondernemen blijft moeilijk en je moet creatief blijven. Je moet blijven nadenken: hoe kan ik het verschil maken?

Liesbet: Hoe bereik je die mannen dan? Ze kijken niet naar reclame en komen nog minder in schoonheidsinstituten. Hoe overtuig je ze om je producten te kopen?

Katleen: Ik gebruik uiteraard social media, al stel ik me daar altijd vragen bij. Ik speel vooral in op waar mannen last van hebben, bijvoorbeeld jeuk onder de baard. Dan zoeken ze naar een product, en dan is het belangrijk dat Google mijn product naar boven brengt als oplossing. Nu moet ik weer alles veranderen, want nu is het allemaal AI, en daar moet ik ook zichtbaar zijn. En er zijn toch ook heel wat mannen die naar een echt mannensalon gaan, of naar een huidverbeteringsinstituut omdat ze een probleem hebben of gewoon goed willen uitzien.

Katleen: Wat heel opvallend is: ik groei traag, omdat het een mannenmarkt is. Maar het grote voordeel is dat een tevreden man klant blijft. Mannen gaan veel minder shoppen dan vrouwen. Vrouwen zien iets anders, hun vriendin gebruikt iets anders, en ze stappen over. Ik heb ongelooflijk trouwe klanten die al jaren mijn producten gebruiken, altijd naar hetzelfde salon gaan of online bestellen, en altijd hetzelfde product nemen omdat ze tevreden zijn. Je bereikt ze moeilijker, maar je houdt ze veel langer.

Jan: Je gaat indirect naar de markt, via esthetische klinieken en salons. Waarom kiest iemand voor jouw product en niet voor een van de grote?

Katleen: Voor de resultaten en de kwaliteit, daar ben ik van overtuigd. Iemand die geen resultaat ziet, stapt gemakkelijker over. Wie duidelijke resultaten ziet en zich er goed bij voelt, blijft. Maar die mensen moeten eerst overtuigd worden, en daarom krijgen mijn B2B-klanten heel veel informatie en cursussen over de mannenhuid. Ze weten perfect waarover ze spreken en geven heel goed advies. Mannen hebben vaak een tekort aan informatie. Als iemand hen goed advies geeft en kan uitleggen waarom een bepaald product beter geschikt is, en ze ervaren dat zelf, dan worden het vaste klanten. Ze geven hun vertrouwen aan een expert.

Jan: Je zei net al dat je je website moet aanpassen om ook in AI te verschijnen. Heeft AI al invloed op jouw business?

Katleen: Ik denk op alle businessen, echt wel. Waar vroeger via Google gezocht werd, moet je nu bepaalde zaken aanpassen. Ik ga binnenkort weer een cursus volgen. Het is altijd opnieuw leren. Eerst moesten we schrijven voor SEO en SEA, en nu moeten we op een andere manier schrijven, voor GEO, zodat AI het product ook vindt.

Jan: En merk je dat je andere vragen krijgt van je salons of van mensen die via AI sneller ontdekken dat er ook voor mannen iets bestaat?

Katleen: Nog niet. Dat merk ik momenteel nog niet.

Jan: Dat zal waarschijnlijk wel komen, omdat jonge consumenten AI bijna standaard als zoekmachine gebruiken. En binnen je bedrijf zelf: doe je al dingen met AI, of blijft dat nog beperkt?

Katleen: Ik denk dat ik het nog niet genoeg of niet efficiënt genoeg gebruik. Ik probeer mee te zijn, maar ik weet dat er nog zoveel kansen liggen in AI die ik niet neem, omdat ik gewoon de tijd niet heb om me bij te scholen. Er moet weer van alles gebeuren voor nieuwe producties. Er zijn weer nieuwe wetten, zoals de PPWR voor verpakkingen en wegwerpmateriaal, en er komt een regel over hoe essentiële oliën anders op de ingrediëntenlijst vermeld moeten worden. Dat zijn allemaal dossiers waar ik aan moet werken. Het is het en-en-en-verhaal, en voor een kleine onderneming wordt het heel moeilijk. Ik denk dat dat ook de reden is waarom zoveel kleine ondernemingen momenteel stoppen. Er zijn nog nooit zoveel ondernemingen gestopt als vandaag, omdat we al die informatie niet meer verwerkt krijgen. Ik krijg het niet meer verwerkt, Jan. Je moet op Facebook, op Instagram, op TikTok. Dan is er het AI-verhaal. Wetten veranderen, nieuwe regels komen. Het gaat heel snel, vooral veel te snel.

Katleen: Ik was 35 plus toen ik voor de eerste keer een computer in mijn handen kreeg. Ik heb alles zelf moeten leren. Mijn grote angst is dat het zo snel gaat dat ik het niet meer kan volgen. Ik heb daarover met jonge mensen gesproken, en blijkbaar hebben die dezelfde angst. Dat vind ik heel eigenaardig, want zij zijn ermee opgegroeid.

Jan: Het is een tendens. Ik zit er dagelijks middenin, en als expert moeten we zelfs alle zeilen bijzetten om alle veranderingen op te volgen. Dus ik kan me inbeelden dat het voor een ondernemer niet evident is. Je doet het wel allemaal alleen, al twintig jaar. We zijn hier om ondernemers te inspireren: hoe ziet een dag van Katleen eruit? Want je doet echt alles.

Katleen: Hectisch. Ik moet proberen me soms gewoon te focussen, mijn telefoon af te zetten en me op één bepaald item te concentreren. Nu zijn dat bijvoorbeeld nieuwe producties door al die nieuwe wetten. Ik moet al mijn kartons en labels veranderen. En natuurlijk is dat 24 op 7. Ik ben bijna op pensioengerechtigde leeftijd. De meeste apothekers met wie ik gestudeerd heb, zijn al met pensioen. En ik zit in de weekends nog altijd achter mijn computer om het werk in te halen dat ik in de week niet gedaan kreeg, omdat er weer van alles tussenkwam. Ik sta gewoonlijk rond zeven uur op, maar mijn dagen kunnen uitlopen tot na middernacht. Ik heb altijd een schrift met mijn to-do's, en ik probeer te kijken wat vandaag het belangrijkste is om af te werken. Hoe lang ik dat nog ga volhouden, Jan, ik weet het niet.

Katleen: Misschien kan ik een oproep doen: ik zou heel graag een rechterhand hebben aan wie ik stilaan zaken kan doorgeven, en aan wie ik uiteindelijk ook stilaan mijn bedrijf kan doorschuiven. Maar mensen moeten ook willen werken. Het komt niet vanzelf.

Liesbet: Dat brengt me bij een vraag die we normaal naar het einde toe stellen: waar zie jij jezelf binnen vijf jaar?

Katleen: Ik zie mij niet stoppen met werken, Liesbet, als dat je vraag is. Ik denk dat ik een beetje een workaholic ben en dat ik in een gat zou vallen. Binnen vijf jaar zou ik heel graag stilaan wat afbouwen, met de juiste mensen rond mij die taken van mij kunnen overnemen. Dan kan ik de dingen doen waar ik nog altijd heel veel energie van krijg, en dan werk ik tot mijn tachtigste. Werken hoeft voor mij niet te stoppen, maar het moet aangenaam blijven. Soms wordt ons werk niet meer aangenaam door wat van hogerhand wordt opgelegd. We moeten altijd maar van alles doen om in orde te zijn met wetgeving die bepaald wordt door mensen die totaal niet weten wat het voor een ondernemer betekent, die nooit in de praktijk hebben gestaan. Je voelt mijn frustratie een beetje.

Liesbet: We zijn deze dagen bezig met een podcast over het mentale welzijn van ondernemers. Wat doe jij tijdens die hectische lange dagen om tot ontspanning te komen?

Katleen: Dat is heel recent, want dat heb ik nooit gekund. Ik probeer mijn dag te starten met tien minuten meditatie en ook te eindigen met tien minuten meditatie. Ik ben daar eigenlijk veel te hevig voor, maar ik heb me laten begeleiden door iemand die me geleerd heeft om tot rust te komen. Tomorrow is another day. Je gaat niet slapen met je zorgen, want die neem je anders mee in je slaap. Ik probeer ook meer te werken aan mijn sociaal leven. Vroeger schoof ik dat altijd aan de kant omdat ik nog veel werk had. Nu zeg ik: ik ben uitgenodigd op een verjaardagsfeestje, ik ga, en ik ga niet zeggen dat ik niet kan omdat ik te veel werk heb. Dat lukt niet altijd, maar ik wil ook een beetje die innerlijke rust vinden.

Jan: Jij werkt als solo-ondernemer. Welke tips zou je aan startende solo-ondernemers geven om succesvol te zijn?

Katleen: Solo-ondernemers mogen niet bang zijn van veel werk, maar moeten ook de kracht hebben om beslissingen te nemen en niet meer terug te kijken. Ik heb ook beslissingen genomen die niet zo goed waren. Je kunt daar blijven in malen: ik heb dat gedaan en het heeft me gigantisch veel geld gekost. Je kunt daar blijven over doorboren, maar dat helpt je niet vooruit. Ik denk dat het belangrijk is om te leren dat dat leergeld is dat je betaalt. Dat je niet moet terugkijken, maar vooruitkijken. En dat je geen angst mag hebben om volgende beslissingen te nemen. Dat is een belangrijke, want dan krijg je de angst: zou ik dat nog wel doen, want het heeft me de vorige keer zoveel geld gekost. Wel overwogen beslissingen nemen, alles bekijken. En als het dan toch weer de foute beslissing is, dan ga je verder.

Katleen: Wat ik solo-ondernemers ook zou willen meegeven: als je met andere mensen samenwerkt, probeer dan een goed gestructureerd beeld te krijgen van hoe die persoon werkt. Werkt die op dezelfde manier als jij, voelt die aan wat je vraag is? Heel vaak zijn er communicatieproblemen waardoor iemand iets totaal anders begrijpt dan wat jij gezegd hebt. Communicatie moet heel gestructureerd en duidelijk zijn: wat verwacht je van die andere persoon? Ik heb me er zelf op betrapt dat ik dacht: ik heb het toch goed uitgelegd. Maar die persoon had iets anders begrepen. Het is heel belangrijk om dubbel en triple te checken of die persoon goed begrepen heeft wat je gevraagd hebt.

Jan: Zou je dingen anders doen als je opnieuw mocht beginnen? Of zou je het überhaupt nog doen?

Katleen: Dat is een moeilijke vraag. Had ik geweten wat ik allemaal zou moeten incasseren, dan was ik nooit begonnen. Maar het komt op je pad, en ik denk dat we krachtig genoeg zijn om het dan toch allemaal op te lossen. Als het op je pad komt, moet je erdoor. Je hebt twee mogelijkheden: je stopt of je gaat door. Ondernemen is passie. Als je denkt dat je door te ondernemen direct rijk wordt, dan ga ik heel veel solo-ondernemers moeten teleurstellen. Je gaat eerst bijna alles moeten kwijtraken. Kijk naar de groten, kijk naar Apple. Die hebben ook allemaal aan de grond gezeten.

Jan: Absoluut. Is de cosmeticawereld vandaag nog een interessante wereld om als ondernemer te starten, los van alle Belgische wetgeving?

Katleen: Momenteel vind ik van niet, maar dat komt ook omdat ik al die nieuwe wetten moet toepassen. Volgens mij zitten we aan onze limiet. Het is vol. Als kleine ondernemer moet je iets hebben dat zoveel meerwaarde biedt ten opzichte van de groten om te overleven. De groten nemen het gewoon allemaal over. Die worden sterker en sterker. Als je niet iets hebt waarvan je zegt: daar ben ik zoveel beter in dan de groten, dan denk ik dat het niet meer interessant is om in de cosmeticawereld te ondernemen. Ik denk dat dat plafond bereikt is. Dat is mijn persoonlijke visie. Misschien denken andere ondernemers in de sector daar anders over.

Liesbet: Je hebt al heel wat watertjes doorzwommen in die ondernemerswereld. We willen onze luisteraars helpen slimmer te werken. Wat heb jij in die tijd gedaan om zelf slimmer te werken?

Katleen: Proberen te batchen. Zorgen dat ik bepaalde zaken in één keer kan afwerken, niet plok plok plok. Mijn social media bijvoorbeeld. En er ook slimmer mee omgaan: ik heb niets gepost, dan is het maar zo. Vroeger dacht ik: ik moet dit weekend echt nog posts maken. Nu weet ik: het zal niet die ene post zijn die mijn business maakt. Waar ik ook slimmer in geworden ben: ik ben een beetje stouter geworden. Vroeger was ik nogal braafjes en nam ik alles aan. Dat doe ik niet meer. Ik ga niet meer akkoord met zaken waarbij ik voel dat mensen denken: dat is een kleine ondernemer, daar kunnen we wel wat mee. Dan zeg ik: nee, dit kan niet. Dit is wat we afgesproken hebben, dit is wat je me beloofd hebt. Als dat niet in orde is, betaal ik het niet of maar voor een deel. Dat had ik vroeger nooit gedurfd.

Liesbet: Ik denk dat dat al mooie tips zijn. Inderdaad, een beetje stouter zijn.

Katleen: Ze zeggen het toch: brave meisjes komen in de hemel, stoute meisjes komen overal. Ik moet nog leren om dat toe te passen, want ik doe het nog altijd niet helemaal. Maar ik leer om ook mijn plaats in te nemen. Dat is niet altijd even gemakkelijk.

Liesbet: Zit jij nu in een mannenwereld, omdat je ideale klanten mannen zijn, of is cosmetica toch nog altijd een vrouwenwereld?

Katleen: Ik zit in een vrouwenwereld. De schoonheidscentra en zelfs de mannensalons worden meestal gerund door vrouwen. Na corona ben ik ook een eigen webshop begonnen. Daar kost het zelfs iets meer dan bij mijn klanten, want je betaalt verzendkosten. Op de webshop zit ik wel in de mannenwereld: het zijn vooral mannen die bestellen, al zijn het ook vaak vrouwen die voor hun man bestellen. En voor ik iets ontwikkel, interview ik veel mannen: wat vind je belangrijk, waarom zou je een product gebruiken, waarom niet, wanneer zou je het gebruiken? Ik heb me echt ondergedompeld in die mannenwereld. En als ik de mensen mag geloven, heb ik ook de nodige dosis testosteron. Toen ik nog in de farma werkte, stond op mijn evaluatie: Katleen is op en top vrouw, maar ze denkt heel vaak als een man. Ik was de enige vrouw in het bedrijf met zo'n functie, dus ik moest mijn mannetje staan. Dat was niet altijd goed, want ik heb er mijn vrouwelijkheid verloren. Ik heb bijna altijd een mannelijke energie gehad, en die dient ons als vrouwen niet. We moeten nog altijd vrouwen blijven.

Jan: Katleen, ik voel toch nog altijd een enorme gedrevenheid bij jou. Je spreekt over een rechterhand die op termijn de zaak kan overnemen, maar heb je nog zotte plannen?

Katleen: Veel gekke dingen ga ik niet meer doen. Maar you never know: soms komen er zaken op je pad waarvan je zegt, die uitdaging ga ik nog aan. Als er een bedrijf zou komen dat zegt: Katleen, we geloven in jou, wil jij dit voor ons verdelen? En het past bij mij en mijn concept, dan zou ik er misschien nog over nadenken. Maar mijn enige zotte plan is eigenlijk dit: ik voel dat ik er klaar voor ben om mijn kennis te delen met iemand en te zeggen: we gaan dit bedrijf samen verder runnen. Dat is een heel zot plan, want ik werk al meer dan twintig jaar alleen. Ik heb alle beslissingen alleen genomen en alle freelancers alleen benaderd. Nu ga ik echt moeten overleggen, en misschien met iemand die totaal andere ideeën heeft. Een jonge persoon met totaal andere ideeën: oké, ik ben er klaar voor. Daar zullen ook slechte ideeën en slechte beslissingen tussen zitten, maar ik voel dat ik dat nu aankan. Vroeger dacht ik: dat gaat niet. Nu voel ik het wel. Dus dat is mijn zotste plan.

Jan: Ik wil eindigen met iets dat misschien gek klinkt: cosmeticatips voor mannen. Kun je enkele tips geven waar mannen echt iets mee kunnen doen, wat ze vandaag misschien nog niet weten?

Katleen: Wat voor mij heel belangrijk is, is dat mannen beseffen dat de huid hun grootste orgaan is. De huid moet ons helemaal beschermen. Veel mannen gaan naar de fitness voor hun spieren, maar ze vergeten hun huid. Het belangrijkste is dat ze gewoon de basis doen, net zoals tanden poetsen. Je begint ook niet pas je tanden te poetsen als je tandpijn hebt. Je huid pas verzorgen als je problemen krijgt, is te laat. Je moet je beschermen. Het is wetenschappelijk bewezen: ik spreek altijd over vijftig procent meer kans op huidkanker bij mannen dan bij vrouwen, door het testosteron, en de nieuwste studies spreken zelfs over zevenenvijftig procent.

Katleen: Wat is belangrijk? Elke dag reinigen, en niet met je douchegel, maar met iets dat je huid terug in balans brengt en de beschermlaag van de huid goed verzorgt. En een dagverzorging die je beschermt tegen alle invloeden van buitenaf: het blauwe licht van de computer, de zon, de pollutie. Eigenlijk zijn het twee producten. Je zet een reiniger in de douche om je gezicht mee te wassen, en je zet je dagverzorging naast je tandenborstel. Eén pompje, gewoon uitsmeren, dertig seconden werk. Veel mannen zeggen: ik heb er geen tijd voor, of ik blink in de namiddag. Als je een mannenproduct gebruikt dat aangepast is aan je huid, blink je niet in de namiddag, kost het niet veel tijd, en moet je geen zevenenzestig potjes op je wastafel hebben zoals bij vrouwen. Je wast je auto ook niet met water alleen. Je hebt iets nodig om het vuil weg te werken en iets om te beschermen. Mannen die echt problemen hebben ter hoogte van de baard, rode bultjes na het scheren of een droge baardstreek, kunnen extra producten gebruiken. Maar in principe is het gewoon reinigen en dagverzorging. Dat is de tip die ik de mannen wil geven.

Jan: Geweldig, ik vind ze zeer waardevol. Om af te sluiten: is er nog iets wat je nog niet hebt kunnen vertellen en kwijt wil aan onze kijkers en luisteraars?

Katleen: Ik vind het leuk om zo'n gesprek te hebben als ondernemer. Wat ik nog kwijt wil: daar maak ik ook het verschil. Op mijn website, men3.be, staat ook mijn persoonlijke nummer. Mensen kunnen mij altijd bereiken met vragen over hun huid, hun baard of scheerproblemen. Daar maak ik het verschil met de grote L'Oréals: ze komen direct bij mij terecht. Misschien neem ik niet direct op, want nu staat mijn telefoon ook op stil, maar ik bel de mensen binnen de 48 uur terug. Dat wil ik nog meegeven aan de luisteraars: ze mogen mij contacteren als ze problemen hebben.

Jan: Voilà. Liesbet, jij mag afsluiten. Ik denk dat jij straks je mannen gaat informeren over een zachter huidje.

Liesbet: Ik ben al bezig, er staat al een potje naast zijn tandenborstel. Katleen, ik hoop dat we de mannen hier overtuigd hebben om hun huid goed te verzorgen en te hydrateren. Dankjewel voor de tips over huidverzorging, maar ook over slimmer werken. En aan onze luisteraars: stay tuned, er komt meer.

Jan: Yes, tot de volgende keer, en dankjewel Katleen.

Katleen: Dankjewel. Bye bye!